คิดถึงวิทยา ยาเม็ดสีฟ้าของ The Matrix

SHARE THIS
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

 

คิดถึงวิทยา
โดย ประวิทย์ แต่งอักษร
ที่มา https://www.facebook.com/photo.php?fbid=289671061183978&set=a.104326393051780.11403.100004232590256&type=1&theater

teachers diary poster 2“คิดถึงวิทยา” เป็นหนัง ‘โรแมนติก’ ในแบบที่ไม่ได้หมายความถึงเรื่องราวความรักของชายหนุ่มหญิงสาว ซึ่งอันที่จริง เนื้อหาส่วนหนึ่งของหนังก็นำเสนอความโรแมนติกในแง่มุมแบบนั้น แต่ความโรแมนติกในที่นี้หมายถึงการพาผู้ชมหลบลี้หนีจากโลกของความเป็นจริง ไปสู่โลกแห่งจินตนาการ และความเพ้อฝันอันแสนห่างไกล มันเป็นโลกที่สามัญสำนึกบอกกับเราว่ามันเป็นไปไม่ได้ เกินเลยความเป็นจริงไปมาก หรือแม้กระทั่งไม่มีอยู่จริง

ความท้าทายประการหนึ่งที่หนังเรื่อง “คิดถึงวิทยา” ของนิธิวัฒน์ ธราธร ต้องเผชิญ-ก็คือการทำให้ผู้ชมเชื่อและยอมรับ หรือแม้กระทั่งเกิดศรัทธาในจินตภาพที่ไม่มีอยู่จริง (ข้อมูลที่ระบุว่าหนังเรื่องนี้สร้างมาจากเค้าโครงความจริง-เป็นอะไรที่ยึดถืออย่างเอาเป็นเอาตายไม่ได้เลย) และก็เป็นเรื่องน่ายินดีที่จะแจ้งให้ทราบว่า เวทย์มนต์คาถาทางด้านภาพและเสียง ตลอดจนองค์ประกอบอื่นๆของหนังเรื่อง “คิดถึงวิทยา” สามารถสะกดให้ผู้ชมเคลิบเคลิ้มและตกอยู่ในภวังค์ได้อย่างสนิทแนบแน่น นับตั้งแต่ฉากหลังที่งดงาม โอบล้อมไว้ด้วยความสงบรมรื่นทางธรรมชาติ และต้องกดไลค์รัวๆ ให้กับคนที่เสาะแสวงหาโลเกชั่น, งานกำกับภาพที่ ‘ขับเน้น’ ความงดงามเหล่านั้นให้เขยิบเข้ามาใกล้การรับรู้ของผู้ชมมากขึ้น และมันแทบจะทำให้เรารู้สึกเหมือนได้อยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนั้นจริงๆ, งานลำดับภาพ (และรวมถึงบทหนัง) ที่พาผู้ชมกลับไปมาระหว่างกาลเวลา และพร้อมๆกับข้อมูลและสถานการณ์ที่เข้มข้นมากขึ้น ความผูกพันของผู้ชมต่อตัวละคร (ที่ตกหลุมรักกันโดยไม่เคยเห็นหน้าค่าตา) ก็งอกเงย, ดนตรีประกอบและรวมถึงเพลงเอกที่ทำให้บรรยากาศของดูหนังเรื่องนี้เหมือนกับการเดินทางที่ให้ความรู้สึกเพลิดเพลินและรื่นรมย์ และในหลายช่วงเวลา ผู้ชมก็แทบจะถลำเข้าไปใน ‘ห้วงอารมณ์แห่งความรัก’ อย่างไม่อาจถอนตัว

และแน่นอน นักแสดงหลักของเรื่องผู้ซึ่งไม่เพียงเป็นหนุ่มหล่อและสาวสวย ‘เกินไปสำหรับความเป็นไปได้ในโลกของความเป็นจริง’ พวกเขายังมาพร้อมกับอุดมการณ์ของความเสียสละอันน่ายกย่องชื่นชม แม้ว่ารายละเอียดในส่วนของบทหนังจะพยายามลดทอน ‘ความเป็นเจ้าชายเจ้าหญิง’ ของทั้งสองคน ด้วยการให้เห็นด้านที่เป็นมนุษย์มนา (อาทิ การบอกว่าครูสาวเป็นคนที่มีอุปนิสัยดื้อรั้นและชอบเอาชนะ หรือเหตุผลที่นำพาให้ครูหนุ่มเนรเทศตัวเองมาสอนหนังสือริมเขื่อน ห่างไกลจากสัญญาณสามจีอย่างร้ายแรง-ก็เพราะถูกแฟนทิ้ง) แต่มันก็ยังเป็นน้ำหนักที่เบาหวิวอยู่นั่นเอง

หรืออันที่จริง ความมีเสน่ห์ดึงดูด-ต้องรวมถึงนักแสดงสมทบคนอื่นๆและโดยเฉพาะเด็กๆนักเรียนในเรื่องที่ทั้งอารมณ์ดี แก่นแก้ว น่ารักน่าชัง และไม่เคยทำตัวเป็นปัญหาให้คุณครูต้องปวดเศียรเวียนเกล้า

พูดง่ายๆ ว่า ภายใต้กรอบของความเป็นหนังโรแมนติก (คอมมิดี) “คิดถึงวิทยา” เป็นหนังดังที่กล่าวข้างต้น มีองค์ประกอบและส่วนผสมที่จะอำนวยความสะดวกให้ผู้ชมลอยละลิ่วไปในโลกแห่งความเพ้อฝันได้อย่างลืมเนื้อลืมตัว

แต่ก็อีกนั่นแหละ ยิ่งหนังพาตัวเองเตลิดหายไปในโลกของจินตนาการมากเพียงใด มันก็เพิกเฉยหรือแสดงออกถึงการไม่รับรู้ต่อการดำรงอยู่ของโลกของความเป็นจริงมากขึ้นเพียงนั้น และนั่นเป็นเรื่องน่าเสียดาย เพราะมันกระทบต่อความหนักแน่นและความมีแก่นสารสาระของหนังเยอะทีเดียว จริงๆแล้ว หนังมีฉากที่พูดถึงปัญหาเศรษฐกิจและปากท้องของชาวบ้านอยู่เหมือนกัน หรือปัญหาความเจริญขั้นพื้นฐานที่เข้าไปไม่ถึง แต่มันก็ผิวเผิน ฉาบฉวย และปัญหาได้รับการแก้ไขอย่างง่ายดายเหมือนโจทย์สมการพีชคณิตบนกระดานดำ ทำนองเดียวกัน ปมขัดแย้งในเรื่องปรัชญาการสอนหนังสือของครูแอนกับระบบที่คร่ำครึโบราณ (และออกจะงี่เง่า) ที่เธอต้องเผชิญ-ก็ได้รับการสะสางอย่างชนิดผ่านเลย มันเหมือนถูกมองข้ามหรือไม่ใช่สาระสำคัญ หรือเอาเข้าจริงๆ นางเอกก็กลับยอมศิโรราบด้วยซ้ำ

ว่าไปแล้ว ผลลัพธ์จากการที่หนังหลงลืมการดำรงอยู่ของความเป็นจริงอย่างชนิดเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์ และนั่นรวมถึงปัญหาพื้นฐานต่างๆนานาของผู้คน (ซึ่งว่าไปแล้ว ไม่ใช่สิ่งที่หนัง ‘rom-com’ พูดไม่ได้) มันก็นำพาให้ “คิดถึงวิทยา” กลายเป็นหนังที่มองเห็นความเป็นไปในชีวิตด้วยสายตาที่พร่ามัว หรือแม้กระทั่งเลอะเลือน และสถานะหรือคุณค่าของตัวหนัง-ก็พลอยถูกจำกัดหรือลดทอนให้หลงเหลือเพียงแค่หนังเพื่อการพักผ่อนหย่อนใจ หนังเพื่อความบันเทิงเริงรมย์ หนังที่ผู้ชมไม่ต้องถือสาหาความ หนังที่ไม่ได้ช่วยให้ผู้ชมมองเห็นหรือเข้าใจในสังคมที่เราใช้ชีวิตซักเท่าใด

จริงๆแล้ว อย่างที่รู้กันว่า-จีทีเอชเป็นบริษัทหนังที่เชื่อถือได้มากที่สุดบริษัทหนึ่งในเรื่องของฝีไม้ลายมือการทำหนัง และคุณค่าในทางหัตถศิลป์และประณีตศิลป์ หรืองาน craft ก็ไม่เคยออกมาในแบบสุกเอาเผากิน แต่การจำกัด หรือตีกรอบ หรือแสดงตนว่าถนัดในการทำหนังฟีลกูด โลกสวยเพียงลำพัง (หรืออาจจะสลับกับหนังสยองขวัญบ้าง-เขย่าขวัญบ้าง) มันก็ไม่แตกต่างจากการหยิบยื่นยาเม็ดสีฟ้าให้กับผู้ชม

จริงอยู่ที่สรรพคุณของมันอาจจะทำให้รู้สึกปลอดโปร่ง โล่งสบาย แต่อย่างที่นักดูหนังรับรู้เป็นอย่างดีว่า ในโลกของเมทริกซ์ มันมีแต่ความหลอกลวง


SHARE THIS
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Author: Sadaos

พบข่าวสารจากวงการหนัง-เพลง ภาพสวยของดาราสาว, วิจารณ์-แนะนำ งานเพลง, ภาพยนตร์ และรับสั่งซื้อ CD/ DVD ทั้งในและต่างประเทศ. Sadaos Is entertainment news page and online shop for people who love movie and music. We sell many entertainment items like used and new DVD, CD, postcards, accessory, souvenirs.

Share This Post On

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.