By Sadaos
DALLAS BUYERS CLUB: หนังเด่นในเรื่องของการแสดง โดยเฉพาะ 2 ตัวหลักของหนัง แม็ทธิว แม็คคอนาเฮย์ และจาเร็ด เลโต ซึ่งต่างก็ลดน้ำหนักเพื่อให้สมกับบทอย่างน่ากลัวสุดๆ สมกับที่ได้เข้าชิงรางวัลมากมาย ขณะที่ตัวหนังก็ตีแผ่ปัญหาที่เกิดขึ้นกับผู้ป่วย อันเป็นผลมาจาก ผลประโยชน์ในเรื่องการใช้ยา ที่ไปๆ มาๆ ธุรกิจก็มาก่อนจรรยาบรรณในการรักษา
ขณะที่การแสดงโดดเด่น ตัวบทกลับไม่ได้เยี่ยมในระดับเดียวกัน ด้วยความที่หนังมีเรื่องราวมากมายที่ “อยาก” เล่า ทั้งเรื่องการยอมรับทางสังคมที่มีต่อผู้ป่วยเอดส์, หนทางการรักษา, ปัญหาเรื่องผลประโยชน์ของบริษัทยากับโรงพยาบาล, มุมความรักหวานๆ ของตัวละคร, การต่อสู้ของตัวละครกับผู้รักษากฏหมาย, การหาทางนำยาเข้ามาในประเทศ ฯลฯ ทำให้หนังไม่สามารถลงลึกไปถึงเรื่องราวในแง่มุมไหนได้อย่างจริงๆ จังๆ เลยสักเรื่องเดียว ยกเว้นเรื่องปัญหาของผู้ป่วยที่เป็นภาพรวมของหนัง จนดูสะเปะสะปะ แล้วก็ทางออกให้ตัวละครในเรื่องต่างๆ แบบง่ายๆ
น่าเสียดายการแสดงที่ดี “มาก” ซึ่งมาอุ้มหนัง โดยเฉพาะจาเร็ด เลโต ฉากที่กลับไปหาพ่ออีกครั้งนั้น ถือเป็นฉากที่ดีที่สุดของหนังเลยก็ว่าได้ ส่วนแม็ทธิวนั้น แม้จะชอบการแสดงแบบมี “อะไร” ลึกๆ แบบที่เห็นใน Mud มากกว่า แต่นี่คือหนังที่เขาแบกไว้บนบ่า และก็รับผิดชอบได้เป็นอย่างดี
ยังดีที่หนังเล่าเรื่องไปได้เรื่อยๆ ถึง “Touch” ความรู้สึกไม่เท่าไหร่ แต่ก็ไม่น่าเบื่อ มีปมให้ได้ตามไปจนจุดสุดท้ายของหนัง
ซึ่งทำให้เห็นว่า ที่สุดแล้วมนุษย์เรานั้นไซร้ ผลประโยชน์ของตัวเองนั้น สำคัญกว่าชีวิตของคนอื่นเสมอ
โดย นพปฎล พลศิลป์
What is your reaction?
