By Sadaos
EIGHTH GRADE: พอดูจบ เชื่อว่าหลายๆ คนคงมองย้อนกลับไปถึงชีวิตตัวเองในสมัยที่ยังเป็นเด็กมัธยม ที่หัวเต็มไปด้วยความเพ้อฝัน ที่บางคนอาจจะเป็นหัวโจกของห้อง เป็นคนที่มีแต่ใครๆ รุมล้อม มีเพื่อนฝูงให้เฮไหน เฮนั่น หรือเป็นลูกกระจ๊อกตามพวกพ้องกลุ่มใหญ่ๆ ไปไหนมาไหน
แต่ก็มีบางคนแหละ ที่อยู่แบบไม่มีใครจำ ถามถึงก็นึกชื่อไม่ได้ถ้าไม่มีรูปให้เห็น คุยกับใครก็เป็นเหมือนอากาศธาตุ ขาดเรียนไม่มีใครรู้ ครูขานชื่อแบบไม่รอตอบว่ามาไม๊ และเคย์ลา เด็กสาวในเรื่องนี้ก็เป็นแบบนั้น ผู้หญิงที่ไม่มีใครสนใจ ไม่มีพื้นที่ให้จับจอง ถึงจับจองก็ไม่มีใครรู้ว่าเธอเป็นเจ้าของ หน้าตาก็งั้นๆ ขาดความมั่นใจ ไม่รู้จะเริ่มต้นความสัมพันธ์ ไม่ว่าจะในฐานะเพื่อนหรืออะไรก็ตามยังไง
แต่ในความขาดทุกอย่างบนโลกแห่งความเป็นจริง เคย์ลามีตัวตนอีกคนที่มากไปด้วยความมั่นใจในโลกโซเชียล ซึ่งแสดงให้ถึงชีวิตที่สับสน วิธีคิดที่ซับซ้อนของตัวละคร เธอมีวีล็อก (Vlog) ของตัวเอง ที่แนะนำให้ผู้คนคอยทำโน่นนี่นั่น ทั้งๆ ที่ในชีวิตจริงเธอทำอะไรแบบนั้นไม่ได้สักอย่าง ซึ่งก็ไม่ต่างจากชีวิตของผู้ใหญ่ในอดีตหลายๆ คน ที่คิดจะทำโน่นนี่นั่น แต่ก็ได้แค่ฝัน ‘เฟื่อง’ เพราะเอาเข้าจริงๆ ก็ไม่กล้า โดยมีอยู่เพียงคนเดียวที่เธอต่อล้อต่อเถียงได้เต็มปากเต็มคำราวกับเป็นลูกไล่ ก็คือพ่อที่ห่วงใยเธอทุกฝีก้าว พูดง่ายๆ ก็เหมือนคนทั่วๆ ไปนั่นแหละที่เก่งแต่ในบ้าน
ความหวังเดียวของเธอก็คือ การได้ออกไปสู่โลกใหม่ การก้าวไปอยู่ในโลกของเด็กไฮสคูล แต่ท้ายที่สุด เธอก็ได้รู้ว่า บางทีที่นั่นอาจจะไม่ใช่พื้นที่สำหรับเธออีกเช่นกัน ก่อนจะปิดท้ายจบลงได้อย่างสวยงาม ในแบบที่ให้ตัวละครได้เรียนรู้จากประสบการณ์ว่า ชีวิตไม่มีอะไรเป็นได้ดังฝัน อยากได้อะไรต้องกล้าทำ และพร้อมรับมือกับสิ่งต่างๆ เตรียมใจกับเรื่องที่ไม่เป็นดังหวัง
หนังนำเสนอชีวิตของวัยรุ่นที่ไม่ป็อป ได้เรียลจน Mean Girls กลายเป็นงานแฟนตาซี แล้วก็ได้นักแสดงที่เรียลมากจนไม่รู้สึกว่าเป็นการแสดง นอกจากน้องเอลซี ฟิเชอร์ จะเล่นได้ดีมากๆ แล้ว คุณพ่อที่รับบทโดย จอช แฮมิลตัน ก็ทำได้เยี่ยมพอๆ กัน แต่ด้วยความที่ไม่ใช่ตัวละครศูนย์กลาง แล้วก็มาๆ หายๆ หลายๆ คนก็อาจจะรู้สึกกับเขาเหมือนที่เพื่อนๆ ของเคย์ลารู้สึกกับเธอก็เป็นได้ ‘มองไม่เห็น’ ทั้งๆ ที่แฮมิลตันให้ภาพของคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว ที่ต้องรับมือกับลูกสาวที่กำลังสับสนในชีวิตระดับพีคสุดๆ ด้วยอาการกระอักกระอ่วนจนรู้สึกได้ รัก ห่วง แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไง เมื่อมีกำแพงมากมายระหว่างเขากับลูก ทั้งวัยที่แตกต่าง เพศที่ไม่ใช่ รวมไปถึงไม่รู้เลยว่าชีวิตเธอเป็นยังไง เมื่อเคย์ลาปิดกั้นตัวเองจากพ่ออยู่ตลอดเวลา โดยลืมไปเลยว่า เขาคือคนที่พร้อมทำความเข้าใจสิ่งที่เป็นไปในชีวิตเธอมากที่สุด จะว่าไปแล้ว เธอก็มองพ่อ เหมือนที่เพื่อนๆ มองเธอเหมือนกัน
หนังยังสอดแทรกปมประเด็นต่างๆ ของคนในวัยนี้เข้ามาได้อย่างกลมกลืน ไม่ยัดเยียด หรือทำให้เป็นเรื่องซีเรียสเอาเป็นเอาตาย ทั้งเรื่องความสัมพันธ์ เรื่องเซ็กส์ การมีตัวตนของตัวเอง
ที่อาจจะทำให้คนที่พ้นวัยนั้นมาแล้วยาวนาน ได้อมยิ้ม และแอบปรบมือให้กับชัยชนะของตัวเองในวันวาน ทั้งที่ในตอนนั้นมันไม่ได้หอมหวาน อย่างที่รู้สึกเช่นในวันนี้เลยแม้แต่น้อย
โดย นพปฎล พลศิลป์
What is your reaction?
