ดูมาแล้ว The Shallows หนึ่งในความบันเทิงฉลาดๆ แบบใช้ความคิดมากกว่าเงินทอง ใช้สมองมากกว่าระเบิดลูกโตๆ

THE SHALLOWS: จากงานชิ้นแรก House of Wax เมื่อปี 2005 แม้จะไม่ถึงกับเป็นงานที่ประสบความสำเร็จมหาศาล แต่ก็มากพอที่จะทำให้ผู้กำกับ ฆัวเม่ คูเญต์-แซร์รา มีงานกำกับออกมาให้ชมกันอย่างต่อเนื่องใน ไม่ว่าจะเป็น Goal II: Living the Dream, Orphan, Unknown, Non-Stop หรือ Run All Night ที่สามเรื่องหลัง ล้วนเป็นงานในแบบจับตัวละครไปอยู่ในพื้นที่จำกัด และมีเวลาไม่มากนักในการแก้ปัญหา หรือหาทางออกที่เกิดขึ้น

กับ The Shallows ตัวละครของแซร์รา ก็อยู่ในพื้นที่จำกัด และเวลาจำกัดเช่นกัน แต่คราวนี้ไม่ใช่ลุงเลียม นีสัน แต่เป็นนักศึกษาแพทย์สาวที่ดร็อปเรียน ไปตามรอยความฝันที่กลายเป็นจริงของแม่ แต่ดันไปได้รับบาดเจ็บจากการโดนฉลามขาวทำร้าย ติดอยู่บนโขดหินที่ห่างจากฝั่งไม่กี่หลา แต่เพราะฉลามตัวที่ว่ายังคงวนเวียนอยู่ใกล้ๆ รอจัดการกับเธอ ทำให้เธอต้องหาทางรอดให้ได้ก่อนที่จะถึงเวลาที่น้ำท่วมโขดหิน ที่พักพิงเดียวของเธอ

แม้จะมีตัวละครหลักเพียงรายเดียวคือ เบลค ไลฟ์ลี ในบทหญิงสาวคนนั้น ที่ต้องมาเอาล่อเอาเถิดกับฉลามขาวตัวที่ว่า แต่แซร์ราก็ทำให้กลายเป็นความบันเทิงแบบลุ้นระทึก ในระดับที่ทำให้ผู้ชมบางคนถึงกับหดขาขึ้นมาจากพื้น จังหวะการวางอารมณ์ของหนังทำได้อย่างลงตัว ทำให้หนังที่มีองค์ประกอบไม่กี่อย่างกลายเป็นหนังที่ดูสนุก ไม่น่าเบื่อ ขณะที่ตัวละครอยู่ในสภาพที่ถูกกดดัน ผู้ชมก็ต้องลุ้นกันจนฉี่เหนียว แต่ก็ไม่ได้บีบคั้นจนดูอึดอัด หรือเครียดจนเกินไป เมื่อยังมีฉากน่ารักๆ เบาๆ แทรกเข้ามาเป็นระยะที่เป็นความสัมพันธ์ของคนกับสัตว์บางอย่าง (อยากรู้ว่าเป็นอะไรต้องไปดูเอง)

แล้วกับตัวสถานการณ์ต่างๆ ก็มาพร้อมกับการปูพื้นที่ทำให้สถานการณ์น่าเชื่อถือ ไม่ว่าจะเป็นความเก่งกาจของหญิงสาว ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการว่ายน้ำ และความสามารถทางการแพทย์ ขณะที่มูลเหตุการโจมตีของหญิงสาว ก็ไม่ได้ดูเลื่อนลอย มีความเป็นเหตุเป็นผลอยู่ในตัว รวมไปถึงหนังเองก็ไม่พยายามทำอะไรเกินตัว หรือเวอร์วังจนเกินไป

หลายๆ คนดูแล้วอาจจะนึกถึง Jaws แต่จริงๆ แล้ว The Shalliows น่าจะเป็นหนังในกลุ่มการหาทางเอาชีวิตรอดมากกว่า ไม่ว่าจะเป็น The Martians หรือ Cast Away เพียงแต่ปัจจัยในคราวนี้ไม่ใช่ดาวอังคาร หรือว่าเกาะร้าง แต่เป็นฉลามขาว

นอกจากจะเร้าอารมณ์ผู้ชมได้อย่างมีจังหวะจะโคนลงตัวเหมาะสม แซร์ราก็จบหนังลงในแบบที่กำลังอิ่มพอดีๆ ไม่พยายามลากยาวจนกลายเป็นย้วยน่าเบื่อ เพราะกับเรื่องราวแบบนี้ ไม่น่าจะมีอะไรให้เล่นได้มากกว่านี้แล้ว แม้ฉากจบปิดสุดท้ายในสไตล์หนังอเมริกัน ที่ทุกอย่างจะต้องเคลียร์ ทำให้หนังพะรุงพะรังโดยใช่เหตุ แต่ก็ไม่ได้ถึงกับน่ารำคาญอะไรมากมาย

เป็นหนึ่งในหนังฉลาดประจำซัมเมอร์นี้ ที่แสดงให้เห็นว่าเงินทองไม่มีความหมาย หากไม่ใช้สมอง

ป.ล. ชื่อไทยตั้งได้งดงามมาก

ควรชมหากชอบ: Jaws, The Martian, Cast Away,

โดย นพปฎล พลศิลป์