แง่มุมใหม่ๆ ในหนังหนาวๆ ของพี่น้องโคเอน Inside Llewyn Davis โดยประวิทย์ แต่งอักษร

INSIDE LLEWYN DAVIS: อยากจะเรียกว่า Inside Llewyn Davis เป็นหนังที่ให้ความรู้สึกอ้างว้าง และหม่นมืดที่สุดของพี่น้องโคเอน ส่วนหนึ่งมาจากสภาพอากาศที่ขมุกขมัว และเหน็บหนาวในเรื่อง (คำนวณด้วยสายตาคร่าวๆ หนังเรื่องนี้น่าจะหนาวเป็นอันดับสองหรือสาม รองจาก Fargo กับ Hudsucker Proxy) อีกส่วนหนึ่งก็เพราะในขณะที่หนังเรื่องอื่นๆของพี่น้องโคเอน อาจจะไม่หยิบยื่นความหวัง หรือจบลงด้วยมุมมองโลกในแง่ร้ายสุดๆ แต่อย่างน้อย มันก็ยังพอจะหลงเหลือทางออกแคบๆ เล็กๆ ให้กับผู้ชม

แต่สำหรับ Inside Llewyn Davis มันเป็นหนังที่อับจนและตีบตันไปแทบทุกหนทาง และไม่ใช่ตัวละครเท่านั้นที่ติดกับดักของความอับโชคของตัวเอง ผู้ชมก็เหมือนกับมองหาทางออกไปจากหนังเรื่องนี้ไม่เจอ

และในระหว่างที่หนังบอกเล่าตัวมันเอง การเฝ้าติดตามตัวละครที่ชีวิตของเขาไม่เป็นโล้เป็นพาย หรือเรียกไม่ได้ว่าเคยทำอะไรสำเร็จซักอย่างเดียว-ย่อมไม่ใช่เรื่องน่าสนุก ทั้งๆ ที่ว่าไปแล้ว เขาก็เป็นนักร้องเพลงโฟล์คที่เปี่ยมไปด้วยความสามารถ และโอกาสก็ดูเหมือนอยู่เพียงแค่เอื้อม แต่เขาก็ทำมันพลาดทำมันพังหรือปล่อยให้มันหลุดลอยไปต่อหน้าต่อตา

แต่ก็อีกนั่นแหละ ใครจะกล้าบอกว่าชีวิตที่ต้องดิ้นรนกระเสือกกระสนของหมอนี่จืดชืด และปราศจากสีสัน ข้อสำคัญ ไม่ว่าจะสำเร็จหรือล้มเหลว โมเมนท์ที่ตัวละครร้องเพลง มันก็จุดประกายให้หนังสว่างไสวขึ้นมาในพริบตา

โดยรวมแล้ว ไม่ใช่หนังสำหรับผู้ชมขาจร และแม้กระทั่งสำหรับแฟนพันธุ์แท้ของพี่น้องโคเอน นี่ก็เป็นหนังที่ไม่เหมือนกับงานเก่าๆซะทีเดียว (อย่างน้อย มันก็ไม่ได้มีเรื่องของอาชญากรรม, การเรียกค่าไถ่, ความโลภ, ฯลฯ มาเกี่ยวข้อง) ข้อสำคัญ เป็นเรื่องน่ายินดีที่ได้เห็นศิลปินใหญ่นอกจากไม่ย่ำอยู่กับที่ ยังคงแสวงหาหนทางและแง่มุมใหม่ๆมานำเสนออยู่ตลอดเวลา

โดย ประวิทย์ แต่งอักษร