By Sadaos
สุดสัปดาห์นี้มีหนังเรื่องราวชีวิตตำนานแห่งวงการเพลงของโลก ไบรอัน วิลสัน แกนนำคนสำคัญของวง เดอะ บีช บอยส์ ออกฉาย โดยหนังใช้ชื่อซิงเกิลแรกในฐานะศิลปินเดี่ยวของวิลสัน Love & Mercy เป็นชื่อเรื่อง และก่อนหน้านี้ไม่นาน วิลสันก็เพิ่งปล่อยอัลบั้มเดี่ยวชุดใหม่ No Pier Pressure ออกมา ซึ่งเป็นงานเดี่ยวชุดที่ 11 ของเขาเข้าไปแล้ว นับตั้งแต่อัลบั้มแรก Brian Wilson ที่มีเพลงชื่อเดียวกับหนังเป็นเพลงเอกเมื่อปี 1988 นั่นแหละ
ไม่รู้ว่าที่มาที่ไปของการปล่อยหนังปล่อยอัลบั้มออกมานั้นเป็นยังไง แต่เข้าใจว่าน่าจะกะเวลาให้เหมาะเจาะถ้าไม่พร้อมก็คงให้ไล่เลี่ยกัน อย่างน้อยการที่มีเพลง Love & Mercy เวอร์ชันใหม่ อยู่ในอัลบั้มชุดใหม่ด้วย ก็น่าจะบ่งบอกนัยบางอย่างได้ดี เพราะนอกจากจะใช้เป็นชื่อหนัง เพลงนี้เวอร์ชันในหนังก็มีโครงสร้างการเรียบเรียงแบบเดียวกับในอัลบั้ม ต่างก็ตรงที่เป็นการแสดงสดเท่านั้นเอง
สำหรับคอเพลงขนานแท้หลายๆ คน คงรู้ดีว่า ไบรอัน วิลสันกับเดอะ บีช บอยส์นั้นมีความสำคัญมากน้อยขนาดไหนกับวงการเพลง แต่กับคอเพลงโดยทั่วๆ ไป วิลสันกับเดอะ บีช บอยส์ เหมือนกับวงดนตรีวงหนึ่งซึ่งไม่สลักสำคัญอะไร ทั้งๆ ที่ในความเป็นจริงแล้ว นี่คือวงดนตรีอเมริกันเพียงวงเดียวก็ว่าได้ที่ยืนหยัดต้านทานกระแสของวงดนตรีจากเกาะอังกฤษอย่าง เดอะ บีเทิลส์ ที่กำลังไหลบ่าเข้ามาในสหรัฐอเมริกายุคนั้น แล้วก็ผลิตอัลบั้มชั้นเยี่ยมที่ชื่อว่า Pet Sounds ซึ่งในเวลาต่อมาสมาชิกของเดอะ บีเทิลส์ อย่าง พอล แม็คคาร์ทนีย์ ก็ยอมรับออกมาว่า งานชุดนี้คือแรงขับชั้นดี ที่ส่งผลให้เดอะ บีเทิลส์ ทำงานอย่าง Sgt. Peppers and the Lonely Heart Club Band ในเวลาต่อมา
และเรื่องราวในช่วงที่ไบรอัน วิลสันทำอัลบั้มชุดนี้ในนามเดอะ บีช บอยส์ วมไปถึง Good Vibrations ตลอดจนบางส่วนของอัลบั้ม Smile ที่ความกดดันต่างๆ ทำให้เขาถึงกับจิตหลุด ก็คือส่วนหนึ่งของภาพยนตร์เรื่องนี้ ที่เล่าขนานไปกับชีวิตในช่วงที่ต้องเข้ารับการบำบัดจากดร. ยูจีน แลนดี จิตแพทย์ ที่ทำการดูแลรักษาเขา ซึ่งต่างก็แสดงให้เห็นว่า ชีวิตการทำงานของวิลสัน ถูกบังคับ และกำหนดกรอบของความคิดสร้างสรรค์มาแทบจะตลอดชีวิต ไม่ว่าจะเป็นในวัยเด็กจากพ่อ จนกลายเป็นเดอะ บีช บอยส์ก็ยังไม่หลุดพ้น แล้วเมื่อเติบโต เขาก็ยังอยู่ในคอกที่ดร. แลนดี กักขังควบคุมเอาไว้อีกต่างหาก
ขณะที่ช่วงแรกของชีวิต วิลสันใช้ความรัก (Love) ในเสียงดนตรี เอาชนะแรงกดดันทั้งหลายทั้งปวง ที่ถาโถมเข้ามา แม้จะพ่ายแพ้ในที่สุด แต่อย่างน้อยเขาก็สามารถสร้างผลงานชั้นดีออกมาได้ และกับช่วงชีวิตที่ถูกบีบคั้นจากหมอที่รักษา และต้องทนทุกข์กับอาการป่วยทางจิต ชีวิตของวิลสันก็ได้ ความเมตตา (Mercy) เมลินดา ลีดเบตเตอร์ เซลส์ขายรถสาวที่เขาพบ มาเป็นผู้ช่วยเหลือให้สามารถพาชีวิตพ้นผ่านความเลวร้าย กลับมาเป็นศิลปิน ทำงานเพลงอีกครั้งได้สำเร็จ และมีผลงานออกมาเรื่อยๆ ไม่ว่าจะเป็นในฐานะเดอะ บีช บอยส์ ซึ่งหนึ่งในจำนวนนั้นก็คือ การทำอัลบั้ม Smile ให้เสร็จสมบูรณ์ซึ่งรวมเวลานับตั้งแต่เริ่มงาน อัลบั้มชุดนี้กินเวลายาวนานถึง 14 ปี หรืองานเดี่ยวของตัวเอง จนมาถึง No Pier Pressure
อัลบั้มชุดนี้ เป็นงานที่วิลสันทำโดยมีแขกรับเชิญมากมายมาร่วมงาน ทั้งรุ่นเก่าที่เป็นสมาชิกของเดอะ บีช บอยส์ อย่าง อัล จาร์ดิน และ เดวิด มาร์คส์ ซึ่งตัวเพลงจะมาพร้อมกับซาวนด์ในแบบเดอะ บีช บอยส์ ที่ฟังไพเราะ นุ่มนวล แล้วยังมีรุ่นใหม่อย่าง วงชีแอนด์ฮิม, เคซีย์ มุสเกรฟส์, เนท รอยส์จากวง ฟัน. ซึ่งตัวเพลงจะผสมผสานทางดนตรีของวิลสัน ซึ่งก็มีความเป็นเดอะ บีช บอยส์ อยู่ในตัว กับทางของศิลปินที่มาร่วมงาน เช่น On the Island ที่เขาทำกับชีแอนด์ฮิมก็ออกมาเป็นงานบอสซาเพลินๆ ขณะที่ Guess You Had To Be There ที่มีแขกรับเชิญเป็นเคซีย์ มุสเกรฟส์ ก็มีทางของคันทรีเข้ามาผสมอย่างกลมกลืนลงตัว ขณะที่เรื่องราวในหลายๆ เพลงก็มีเนื้อความถึงชีวิต ความคิดของวิลสันอยู่ข้างในชัดเจน
ซึ่งโดยส่วนตัวถือเป็นงานคุณภาพ “ดี” อีกชุดหนึ่งของปีนี้ ฟังเพราะ ลื่นหู สมกับเป็นงานของตำนาน
ฟังอิ่ม อุ่น รื่นรมย์ และชื่นใจ
จากเรื่อง Love & Mercy และ No Pier Pressure หนังและงานเพลงของไบรอัน วิลสัน โดย นพปฎล พลศิลป์ คอลัมน์ดนตรีมีเหตุ หนังสือพิมพ์ไทยโพสท์ วันที่ 19 มิถุนายน 2558
สามารถกดไลค์ Like เพจสะเด่าส์ ได้ที่นี่
What is your reaction?
