ดูมาแล้ว วัยเป้ง นักเลงขาสั้น หนังนักเรียน-นักเลง

วัยเป้ง นักเลงขาสั้น: เปิดและปิดเรื่องด้วยคำบรรยาย ที่ชัดเจนดีว่าจะส่งสารอะไรถึงผู้ชม แต่กับสิ่งที่ดำเนินไประหว่างคำพูดเปิดเรื่องและปิดเรื่องนั้น ดูพร่าเลือน คลุมเครือ ไปหมด

ซึ่งปัญหาทุกอย่างนั้น เกิดขึ้นมาจาก “บท” ที่ไม่สามารถคุมโทน หรือเรื่องราวเอาไว้ได้ ไม่ว่าจะเป็นความสมเหตุสมผลของเรื่องราว พัฒนาการ และการให้ความสำคัญกับตัวละคร ที่สถานการณ์ต่างๆ เกิดขึ้นได้โดยที่ไม่จำเป็นต้องมีอะไรมารองรับ พฤติกรรมของตัวละครที่พลิกกลับไปกลับมา ตัวละครเด็กๆ เต็มไปด้วยปัญหา ตัวละครผู้ใหญ่ก็ไม่น่าจะเป็นที่พึ่งพาอะไรได้ ขณะที่สถานการณ์ที่กลายมาเป็นจุดเปลี่ยนของพวกเขาก็หากันไม่เจอ

ขณะที่การเล่าเรื่อง หรือการแสดงก็ลักลั่นระหว่าง จะออกมาเป็นโทนการ์ตูน หรือจะเอาแบบจริงจัง ยิ่งทำให้หนังดูสะเปะสะปะ ขัดแย้งกันไปหมดทั้งเรื่องราว ทั้งการนำเสนอ ซึ่งบางทีหากคุมโทนในแบบทีเล่นได้อยู่มือไปทั้งหมด ก็น่าจะลดปัญหาความไม่สมเหตุสมผลของหนังไปได้บ้าง ยังดีที่มีการแสดงในบทที่ไม่ต่างไปจากคนคุ้มดีคุ้มร้ายของ ภัทรวรินทร์ ทิมกุล เป็นส่วนดีของหนัง บวกกับการถ่ายภาพ การตัดต่อที่มาดีในหลายๆ ฉาก

แต่แค่นั้นก็เอาหนังไม่อยู่หรอก เพราะหนังขาดๆ เกินๆ ล้นๆ รั่วๆ มากมายในส่วนหลักอย่าง เรื่อง และบท

หากก็คงดูเพลินกับกลุ่มเป้าหมายที่น่าจะสนใจในเรื่องความสนุก บันเทิง ในอารมณ์ของตัวเองเป็นหลัก ก็หวังไว้ว่าพวกเขาน่าจะซึมซับก็ในแง่นั้นพอ เพราะกับเรื่องสาระสำคัญหรือการใช้ชีวิต หากคิดจะเอาเป็นเยี่ยงอย่างแล้วละก็ “น่ากลัวมาก!!!”

โดย นพปฎล พลศิลป์