TIME FREAK: เมื่อเด็กเนิร์ดคนหนึ่งเจอแฟนสาวบอกเลิก เขาเลยสร้างเครื่องเดินทางย้อนเวลาเพื่อพาตัวเองไปแก้ไขข้อผิดพลาดในช่วงต่างๆ ของความสัมพันธ์ ที่หากเป็นคอหนังรุ่นเก่าก็คงจะนึกถึงหนังแก๊งเนิร์ดในยุค 80 อย่างพวก Weird Science หรือว่า Explorers
ที่สำคัญการเดินทางย้อนเวลาของตัวละครในหนังเรื่องนี้ ไม่ต้องมีเรื่องของเส้นเวลามายุ่มย่ามให้ยุ่งยาก ตัวละครไม่ต้องหลบหน้าตัวเองในยุคนั้น พูดง่ายๆ คือสวมร่างสวมวิญญาณกันไปเลย
ฟังๆ ดูเหมือนหนังน่าจะสนุกเพราะตัดเรื่องความสมจริงทางวิทยาศาสตร์ไปแล้ว แต่ก็แค่ ‘น่าจะสนุก’ เพราะหนังไปไม่รอดเลยในส่วนของการเล่าเรื่อง และนักแสดง อย่างแรกหนังเต็มไปด้วยอารมณ์ขันเชยๆ ที่ยากจะเรียกเสียงหัวเราะ และถูกใส่มาผิดที่ผิดทาง ผิดจังหวะ สถานการณ์หลายๆ อย่างในเรื่องก็ขึ้นอยู่กับการสนทนามากกว่าจะใช้ภาพพาไป ทำให้งานที่ควรจะกระฉับกระเฉง ต้องอยู่ในสภาพนิ่งๆ เอื่อยๆ หลายต่อหลายหน
อย่างหลังก็คือความพังของเคมีระหว่างนักแสดงที่ตัวละครหลักทั้งสามคนในเรื่อง ดูไม่น่าจะเข้ากันได้ การแสดงรับ-ส่งบอกได้เลยว่า ไม่รอด ยิ่งไปกว่านั้น แต่ละคนก็ดู ‘ไม่’ น่าเชื่อ กับบทที่ตัวเองได้รับ พัฒนาการของตัวละครเองก็ขาดๆ หายๆ โดยเฉพาะตัวละครหลักของหนังที่ได้รับบทเรียนสำคัญไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่หน แต่ก็ยังทำผิดแบบเดิมๆ ซ้ำซาก เหมือนไม่ได้เรียนรู้อะไร แล้วก็ไม่ต้องไปนึกถึงว่า การพาตัวละครเหล่านี้ไปเป็นผู้ใหญ่ ทำได้หลอกตาและไม่น่าเชื่อขนาดไหน
บางทีนี่อาจเป็นปัญหาของหนังสั้น ที่ถูกขยายเป็นเรื่องยาว เมื่อเรื่องต้องกินความมากขึ้น ตัวละครต้องมีรายละเอียดมากกว่าเดิม แต่บทกลับให้ไม่ได้ ที่พอมาเจอกับการแสดงและนักแสดงที่ไม่ใช่ Time Freak ของตัวละคร เลยกลายเป็น Time Freak ของผู้ชมไปจนได้ในท้ายที่สุด
(หมายเหตุ: หนังสร้างมาจากหนังสั้นที่เคยเข้าชิงรางวัลออสการ์มาแล้ว โดยผู้กำกับคนเดียวกัน)
โดย นพปฎล พลศิลป์
ติดตามอ่านเรื่องราว ข่าวสาร ชมตัวอย่าง ชมคลิป ชม MV อ่านวิจารณ์หนังและเพลง ได้ด้วยการกดไลค์เพจสะเด่าส์ ได้ที่นี่















