By Sadaos
ผีห่าอโยธยา: ไหนๆ ก็ไหนๆ คงไม่ใช่เพียงแค่ตัวละครตามท้องเรื่องเท่านั้นที่ล้มป่วยด้วยโรค ‘ห่าอโยธยา’ แต่บางที คงจะต้องรวมถึงตัวหนังด้วย องค์ประกอบในแทบทุกส่วน ตั้งแต่บท, งานกำกับ, การตัดต่อ, บันทึกเสียง, ดนตรีประกอบ หรือแม้กระทั่งเสื้อผ้า ล้วนแล้วดูจะ ‘อ่อน’ ไปหมด ยกเว้นเพียงแค่ส่วนเดียวที่ ‘แข็ง’ มากๆ และนั่นก็คือการแสดงของนักแสดง
หลายคนเล่นกันแบบที่โชว์ให้เห็นจะๆว่า พวกเขา ‘กำลังแสดง’ ขณะที่อีกหลายคนก็ดูถ่ายทอดบทบาทโดยปราศจากชีวิตชีวา ไม่มีทั้งสีหน้าและแววตา จนแทบจะแยกไม่ออกว่า-ตกลงแล้ว เขาหรือเธอเป็นซอมบี้หรือไม่ หรือกลายเป็นซอมบี้แล้วหรือยัง
แต่ก็อีกนั่นแหละ คงต้องยกเว้นแม็กกี้ อาภา ภาวิไล-ที่แทบจะเป็นคนเดียวในเรื่องที่ทั้งๆที่แสดงเป็นคนใบ้ แต่กลับดูเธอมีเลือดมีเนื้อ ตลอดจนความเป็นมนุษย์มนามากกว่าใครเพื่อนๆ และช่วยให้หนังยังพอที่จะหลงเหลือลมหายใจ แม้ว่าจะรวยรินเต็มที
ไม่ว่าจะอย่างไร อีกอย่างหนึ่งที่ชอบมากๆ ก็คือ หนังค่อนข้างสั้น และตอนจบก็เดินทางมาถึงในช่วงเวลาที่ความอดทนส่วนตัวที่มีต่อตัวหนัง-หมดเกลี้ยงพอดิบดี และนั่นทำให้ในภาพรวม มันไม่ได้ถึงกับเป็นหนังแห่งความทุกข์ทรมาน
โดย ประวิทย์ แต่งอักษร
สามารถกดไลค์ Like เพจสะเด่าส์ ได้ที่นี่
What is your reaction?
